Сустракаем вясну разам!

poslednjaja-kopija.jpg

Сустракаем вясну разам!

untitled-67.jpg

Далей 

У ЗША адкрылася навучальная ўстанова, у якой вучаць вырошчваць марыхуану

Заснавальнікам такой установы, якая знaходзіцца ў краме центрaльнай чaстцы горадa, стаў актывіст Richard Lee. Студэнты павінны аплaціць кошт двух падручнікаў, a таксама занесці $200 зa курс навучання, які доўжыцца на працягу двух выходных дзён. На сёння курс навучання прайшлі больш 60 студэнтаў. Вучню, атрымаўшаму сaмые добрыя адзнакі, прысвойваюць звaнне «лепшага выпускнікa». Далей 

Семдзесят тры адсоткі жыцця, або Як моладзь павіншавала Барадуліна

andrei-bananau

Кацярына Лабецкая, фота аўтара

Народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін святкуе чарговы дзень народзінаў. У дадатак і пяцьдзесят пяць год творчай дзейнасці, бо менавіта столькі часу таму ў газеце “Чырвоная змена” былі змешчаны першыя вершы класіка. Натуральна, Рыгор Іванавіч прымае падарункі не толькі ад сваякоў, але і ад шаноўнай публікі, сярод якой сёння шмат моладзі. З гэтай нагоды намаганнямі барда Андрэя Бананава і паэткі Вікі Трэнас была зладжана арыгінальная літаратурна-музычная імпрэза ў стылі нон-стоп. Дзея адбывалася ў фальварку “Добрыя мыслі” (Магілёўская, 12). Далей 

У Менску была прэзентавана кніга пра студэнтаў

dscf3827.jpg

У Менску адбылася прэзентацыя кнігі Людмілы Асіпенкі і Катажыны Квяткоўскай “Кастусёў дзёньнік”. Кніга складаецца з 12 аповесцяў чатырнаццаці студэнтаў, вымушаных сёння навучацца ў Польшчы. Гэта “простыя чалавечыя гісторыі пра дзяцінства, захапленні, жыццёвы выбар, малыя і вялікія справы”.

Ідэя напісання кнігі паўстала ў ліпені 2006 года ў інтэрнаце “Бабілён”, дзе падчас падрыхтоўчых летніх курсаў жылі ўдзельнікі праграмы імені Кастуся Каліноўскага.

“З Касяй я пазнаёмілася ў Менску, падчас яе валантарыяту ў межах праграмы “Моладзь”, – распавядае Людміла Асіпенка пра сваю сяброўку і сааўтарку. Шмат што ў іх стасунках яна лічыць незвычайным і сімвалічным. Напрыклад, тое, што 14 сакавіка 2006 года Люду адлічылі з універсітэту, а ўначы з 14 на 15 сакавіка Касю не ўпусцілі ў Беларусь пасля паўгадовага побыту. Ёсць у іх і такая супольная рыса, як жаданне рабіць задуманае без залежнасці ад матэрыяльных абставін. “Кастусёў дзёньнік” – гэта некамерцыйны праект, кніга распаўсюджваецца бясплатна. За яе напісанне аўтаркі не атрымалі ніякіх ганарараў, рабілі таму, што справа іх захапіла.

Пра твор і яго герояў Людміла і Катажына гавораць: “Мы стараліся паказаць свет іх вачыма і назвалі кнігу дзённікам. Кніга збудаваная нелінейна, кожная гісторыя – гэта цэлы свет, самастойны, незалежны ад астатніх. Алё ёсць кропка, у якой усе гэтыя гісторыі перакрыжаваліся – праграма Каліноўскага. Таму і дзённік менавіта Кастусёў. Мы не будавалі схемаў, не малявалі шаблонаў. Хацелася пакінуць прастору для разважанняў. Спадзяёмся, што нам гэта ўдалося”.

Кніга складаецца з дзвюх частак. Адна з іх – на польскай мове, другая – на беларускай і рускай. Такое моўнае рашэнне аўтаркі называюць невыпадковым. “…нашая Беларусь – розная: стракатая, інтэлігентная тусовачная, etc. Каб рэалістычна паказаць сучасную беларускую моладзь у асобах нашых герояў, дзвюхмоўя не пазбегнуць” – упэўненыя Люда і Кася.

Падчас прэзентацыі кнігі ў Менску беларуская паэтка Валярына Кустава прачытала свой верш “Каліноўскі ў джынсах”, правёўшы паралель між смелым ваяром і Людмілай. Падабенства і сапраўды ёсць: у натхнёнасці, энергічнасці, мэтаскіраванасці. Маладая аўтарка і студэнтка мае яшчэ багата задумаў.

Аб прэзентацыі “Кастусёвага дзёньніка” і самой кнізе Людміла Асіпенка гаворыць: “Я пад вялікім уражаннем і ад прэзэнтацыі, і ад рэфлексіяў маіх сяброў і знаёмых на кнігу. Вельмі прыемна было бачыць светлыя твары тых, хто прыйшоў. Не менш расчулілі смскі ўначы ад дзяўчат з майго былога універсітэта, якія за гэты кароткі час праглынулі кнігу і нават плакалі. Для мяне вельмі важная МЕНАВІТА ІХ ацэнка і прызнанне. Бязмежна ўдзячная сяброўкам і сябрам, якія зрабілі неверагодную працу па падрыхтоўцы і арганізацыі самой прэзэнтацыі, а таксама гуртам, якія выступілі.

“Кастусёў дзеньнік” – наша з Касяй першая сур’ёзная праца і, натуральна, для нас гэта падзея. Вельмі цешыць, калі бачыш, што людзям цікава і патрэбна нашая кніга. Пра гэта сведчыць хаця б тое, што экземпляраў на ўсіх жадаючых атрымаць у падарунак кнігу не хапіла.”

Людміла і Катажына запрашаюць усіх, хто жадае пазнаёміцца з кнігай, завітаць на старонкі www.pk.pl i www.studium.uw.edu.pl, дзе выкладзены яе электронны варыянт.

Звесткі пра аўтарак:

Людміла Асіпенка
Вывучае культуразнаўства ў Варшаўскім універсітэце.
Выпускніца Беларускага Калегіума па спецыяльнасці журналістыка.
З 2004 года актыўна ўдзельнічае ў студэнцкім руху ў Беларусі.
У сакавіку 2006 года ў першы дзень датэрміновага галасавання на выбарах Прэзідэнта РБ па палітычных матывах адлічана з БДПУ імя Максіма Танка.

Катажына Квяткоўска
Вывучае міжнародныя стасункі (спецыяльнасць усходазнаўства) ва Універсітэце імені Адама Міцкевіча ў Познані і беларускую філалогію ў Варшаўскім універсітэце.
Часта бывала ў Беларусі: праходзіла стажыроўкі ў Беларускім інстытуце правазнаўства ў Менску, супрацоўнічала ў межах еўрапейскага валантарыяту з незалежнымі моладзевымі арганізацыямі.
У сакавіку 2006 года як міжанроднаму назіральніку АБСЕ ёй адмовілі ў наведванні Беларусі.

Стыпендыяльная праграма імені Кастуся Каліноўскага была падпісана 30 сакавіка 2006 года прэм’ер-міністрам Польшчы Казімірам Марцінкевічам і лідэрам блоку дэмакратычных сілаў Беларусі Аляксандрам Мілінкевічам, а таксама прадстаўнікамі Канферэнцыі рэктараў польскіх ВНУ і Канферэнцыі рэктараў польскіх універсітэтаў. Каардынуецца аддзелам Праграмы пры Студыуме Усходняй Еўропы Варшаўскага універсітэта.
Першапачаткова праграма прызначалася для студэнтаў, адлічаных з беларускіх універсітэтаў, пасля пашырылася на асобаў, якія па палітычных матывах не могуць вучыцца ў Беларусі.

Дар’я ГАРОШКА
Падрыхтавана з дапамогай матэрыялаў кнігі “Кастусёў дзёньнік”.
фота from Palasatka

Прэс-агляд

будзе дапащняцца

ABSENT ад Змітра Вішнёва

Неяк аб’явіўся мой добры знаёмца мастак Андрэй Бондараў. Аб’явіўся нечакана. Патэлефанаваў, прапанаваў сустрэцца. Падчас піўной пасядзелкі высветлілася, што Андрэй дамовіўся ў піцерскім Музеі нонканфармізму аб выставе беларускіх мастакоў. Я і цяпер згадваю тагачаснага Андрэя, бо быў ён на той момант у вопратцы эйфарыі. Здавалася, што на яго, вялікага і мажнага, апусціўся німб у выглядзе сонечнага дыска. Маленькія вочы свецяцца ад радасці. І сам ён быццам увесь залакіраваны. Далей 

Вольга Гапеева руліць

hapiejeva.jpg

Інстытут нямецкіх даследаванняў (пр. Газеты “Праўда”, 11) у межах працы Літаратурнай кавярні запрашае вас 29 лютага (пятніца) на аўтарскія чытанні Вольгі ГАПЕЕВАЙ – паэткі і перакладчыцы, удзельніцы міжнародных літаратурных праектаў, аўтара кніг “Рэканструкцыя неба” (2003) і “Няголены ранак” (2008).

Пачатак у 18.00

Уваход вольны ^)

Папярэдняя рэгістрацыя і даведкі па тэл.:

+375 29 179 20 92
+375 17 272 20 92

Не прапусціце

Дударскі фэст

20.02.08 19.00 Дударскі фэст, Клюб “Катакомбы”
танцульскі пад старажытную музыку

“UnReal student life”: жывая тусоўка і творчасць

“UnReal student life”, выстава студэнцкай творчасці, працягнецца да 24 лютага ў Музеі гісторыі беларускага кіно.

Пакуль ты студэнт – ты можаш усё!

Фота і жывапіс, інсталяцы і DIY-кіно, музыка і пэрформансы. Карціны выставілі Эвеліна Крыштаповіч, Аляксей Несцяраў, Дзяніс Барсукоў і іншыя покуль не вельмі вядомыя мастакі. Паспелі адыграць фолькавыя ДЖАМБІБУМ, легендарныя Йо-Йо, харызматычны бард-рокер Андрэй Бананаў. А Люда Асіпенка прэзентавала кніжку “Кастусёў дзённік”. 20 лютага чакаюцца знакамітыя ДетиДетей, 23 — рэгі-таварышы Addis-Abeba і лірычныя “Мамкіны Бусы”. Акрамя таго ледзь не кожны дзень здараюцца творчыя імправізацыі і цікавыя эксперыменты.

Падчас, творы непрафесійныя, але – шчырыя, смелыя. Працы прымаліся як з багемнай Акадэміі мастацтваў, так і ад навучэнцаў тэхнічных ВНУ. Галоўнае, каб па-студэнцку, па-маладому. “Пакуль ты студэнт – ты можаш усё!” – аптымістычна паведамляе лозунг мерапрыемства.

Жывая тусоўка

“UnReal student life” хутчэй не выстава – жывая нефармальная тусоўка. Хтось уважліва сузірае пэрформанс, хтось – балбоча з даўнім таварышам, а нехта натхнённа экпанаты фоткае. Тут частуюць гарбатай з салодкімі прысмакамі альбо аскомістым вінцом. Сядзяць на рамантычна парэпанай скамейцы, распісанай водгукамі, ці на рыпучым савецкім ложку. У картонныя скрынкі можна класці/браць кніжкі, ці кружэлкі, ці вязаныя рукавіцы. “Адна з нашых мэтаў – стварэнне камунікацыйнай прасторы для студэнтаў”, – заўважае каардынатар Алег Ларычаў.

Іра, студэнтка Універсітэта культуры, з’яўляецца тут амаль штовечар. “У нас ў Мінску няма кафэ, дзе маладым людзям можна прыемна пагутарыць з аднадумцамі. А тут якраз з’явілася такая мажлівасць”.

У гэтай светлай ды люднай прасторы шмат людзей у яркіх вопратках і рабіць тут можна шмат чаго: па-хіпоўску рассесціся на падлозе альбо, як адна з наведвальніц, раздаваць усім запар аранжавыя папяровыя сардэчкі. Сапраўдны студэнт = творчасць. І прага непасрэднасці.

Кацярына Безмацерных